CMK m. 193/2, sanığın sorgusu yapılmamış olsa bile, toplanan delillere göre 'mahkûmiyet dışında bir karar verilmesi' gerektiği kanısına varılırsa davanın yokluğunda bitirilebileceğini düzenlemektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2011/4-109 E. sayılı kararında atıf yapılan yerleşik içtihatlar, bu fıkranın 'beraat' kararları için uygulanmasını nasıl sınırlandırmaktadır?

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun E. 2011/4-109, K. 2011/161 sayılı kararında atıf yapılan ve Özel Daire tarafından da benimsenen yerleşik içtihatlara göre, CMK m. 193/2'nin uygulanması sınırlıdır. Bu hüküm, özellikle 'delil takdiri' gerektiren beraat kararları için uygulanamaz. Yani, mahkeme tanıkları dinleyip, bilirkişi raporlarını değerlendirip, delilleri tartarak bir sonuca varacak ve bu sonuca göre beraat kararı verecekse, sanığın sorgusunu yapmadan bunu yapamaz. CMK m. 193/2, ancak dosya içeriğinden sanığa yüklenen eylemin 'ilk bakışta suç oluşturmadığının' açıkça anlaşıldığı haller gibi, delil takdiri gerektirmeyen durumlar için geçerlidir. Delillerin tartışılarak bir sonuca varılacağı hallerde sanığın sorgusunun yapılması, yüz yüzelik ve savunma hakkının bir gereğidir. Bu nedenle, delil takdiriyle verilen beraat kararı için sanığın sorgusunun yapılmış olması zorunludur.