Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 25.11.2014 tarihli 2013/9-841 E. kararında, ceza yargılamasında 'olasılıklara ve varsayımlara göre karar verilemez' ilkesinin önemi nedir?

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 25.11.2014 tarihli 2013/9-841 E., 2014/513 K. sayılı kararında, ceza yargılamasında mahkumiyet kararı verilebilmesi için atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin 'hiçbir duraksamaya yer vermeyecek şekilde kesin olarak kanıtlanması' gerektiği vurgulanmıştır. Karar, 'ceza adaletinde olasılıklara ve varsayımlara göre karar verilemez' ilkesini benimsemiştir. Bu ilke, Anayasa'nın 36. maddesindeki adil yargılanma hakkı ve 'şüpheden sanık yararlanır' (in dubio pro reo) evrensel ilkesinin bir gereğidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun kesinlikte hukuka uygun olarak elde edilmiş delillerle ispat edilebilmesidir. Dolayısıyla, hukuka aykırı delillerin değerlendirme dışı bırakılması halinde, sanığın cezalandırılmasına yeterli başkaca delil bulunmaması durumunda beraat kararı verilmelidir.