Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2016/105 E., 2017/118 K. sayılı kararında, kolluğun 'suçüstü' halinde CMK m.90/4 ve PVSK m.13/1-A, Ek 6. maddelerine dayanarak yaptığı işlemlerin hukuka uygun bulunması, bu maddelerin temel hak ve özgürlüklere müdahaleyi meşrulaştırma gücünü nasıl göstermektedir?

Bu karar, CMK m.90/4 (yakalanan kişiye kanuni haklarının bildirilmesi ve kaçmasını/zarar vermesini önleyici tedbirlerin alınması) ve PVSK m.13/1-A (suçüstü halinde şüphelilerin yakalanması), Ek 6 (suçla karşılaşan polisin derhal tedbir alması) gibi maddelerin, belirli ve acil durumlarda (özellikle suçüstü) temel hak ve özgürlüklere (kişi özgürlüğü, özel hayatın bir ölçüde sınırlanması) müdahaleyi meşrulaştırabildiğini göstermektedir. Ancak bu meşruiyet, müdahalenin kanunda öngörülen amaçlarla (suç delillerinin kaybolmasını önleme, kamu güvenliğini sağlama) sınırlı olması, ölçülü olması ve keyfiliğe varmaması koşullarına bağlıdır. Suçüstü hali, delillerin korunması ve kamu düzeninin tesisi için devlete daha hızlı ve doğrudan müdahale yetkisi tanıyan istisnai bir durum yaratır, ancak bu yetki de sınırsız değildir.