CMK m.138/2 ve CMK m.140/4 hükümleri, 'tesadüfen elde edilen delillerin' katalog suçlarla sınırlı kullanımı konusunda nasıl bir ortak amaca hizmet eder ve aralarındaki temel uygulama farkı nedir?

Her iki hüküm de, özel hayata ve haberleşme hürriyetine ağır müdahale oluşturan koruma tedbirleri (iletişimin denetlenmesi ve teknik araçlarla izleme) yoluyla elde edilen bilgilerin, keyfi ve sınırsız bir şekilde kullanılmasını önleyerek temel hakları koruma amacına hizmet eder. Ortak amaç, bu tedbirlerin sadece kanunda açıkça sayılan ciddi suçlar için ve belirli koşullarda elde edilen delillerle sınırlı kalmasını sağlamaktır. Temel uygulama farkı şudur: CMK m.138/2, telekomünikasyon yoluyla iletişimin denetlenmesi sırasında, asıl soruşturmayla ilgisiz ancak yine katalogdaki (CMK m.135/6) bir suça işaret eden tesadüfi delilin, C.Savcılığına derhal bildirilmek koşuluyla kullanılabilmesine olanak tanır. CMK m.140/4 ise, teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen delillerin, sadece izleme kararının verildiği CMK m.140(1)'deki katalog suçlarla ilgili soruşturma ve kovuşturma dışında kullanılamayacağını belirtir; burada m.138/2'deki gibi ilgisiz başka bir katalog suç için kullanımına dair açık bir 'tesadüfi delil' mekanizması öngörülmemiştir (Yargıtay 5. CD 2014/10080 E.).