TCK m. 158/1-f ve TCK m. 158/1-j bentleri, banka veya kredi kurumlarının dolandırıcılık suçunda kullanılmasına ilişkin iki farklı nitelikli hal düzenlemektedir. Bu iki bent arasındaki temel fark nedir?

İki bent arasındaki temel fark, suçun işleniş amacı ve yöntemi ile ilgilidir. TCK m. 158/1-f (Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması), daha genel bir düzenlemedir. Burada banka, hilenin bir parçası olarak, mağduru aldatmak için bir 'araç' olarak kullanılır. Örneğin, sahte bir banka dekontu göstererek para transferi yapıldığına inandırmak veya sahte bir teminat mektubu kullanarak mal almak bu bende girer. Mağdur, bankanın veya işlemin gerçekliğine aldanmaktadır. TCK m. 158/1-j (Banka veya diğer kredi kurumlarınca tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlamak maksadıyla) ise çok daha özel bir durumu düzenler. Burada amaç, doğrudan doğruya bankayı veya kredi kurumunu aldatarak, normal şartlarda verilmeyecek bir 'krediyi' tahsis ettirmektir. Fail, sahte maaş bordrosu, sahte bilanço veya sahte kimlik gibi hileli belgelerle kendi mali durumunu veya kimliğini farklı göstererek bankadan kredi çekmeye çalışır. Bu bentte mağdur, bizzat bankanın veya kredi kurumunun kendisidir ve suçun konusu 'kredi açılmasını sağlamak'tır. Özetle, f bendi bankayı üçüncü kişileri aldatmak için bir araç olarak kullanmayı, j bendi ise bizzat bankayı aldatarak ondan kredi almayı düzenler.