CMK madde 144/1-b'de yer alan lehe kanun nedeniyle tazminat isteyememe hükmü ile, TCK madde 7/2'deki 'suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur' ilkesi arasındaki ilişki nedir? Bu iki hüküm, hukuki sonuçlar açısından nasıl farklılaşır?

TCK madde 7/2, maddi ceza hukukunda lehe kanunun geriye yürümesi ilkesini düzenler ve fiilin suç olmaktan çıkarılması veya cezanın hafifletilmesi durumunda lehe kanunun fail hakkında uygulanmasını sağlar. CMK 144/1-b ise, bu lehe kanun uygulamasının, gözaltı veya tutukluluk nedeniyle tazminat hakkı doğurmayacağını belirtir. Farklılaşma şudur: TCK 7/2, cezanın veya fiilin hukuki vasfını belirlerken (maddi hukuk), CMK 144/1-b, fiil 'suç olmaktan çıksa' bile, tedbirin uygulandığı anda hukuka uygun olduğu varsayıldığı için Devletin tazminat sorumluluğunu sınırlar (usul hukuku). Yani lehe kanun, kişinin cezasını veya hukuki durumunu iyileştirse de, bu durum, Devletin o anki eyleminin (tutuklama) hukuka aykırı olduğu anlamına gelmez ve bu nedenle tazminat hakkı doğmaz. (CMK m. 144/1-b, TCK m. 7/2, CMK m. 144 Gerekçesi)