CMK madde 144/1-c hükmü uyarınca şikâyetten vazgeçme, uzlaşma veya af gibi nedenlerle davanın düşmesine karar verilenler tazminat isteyemezken, bu hükmün 'haksızlık belgeleme' ilkesiyle ilişkisi nedir? Yargıtay bu ilkeye rağmen hangi durumlarda tazminat hakkı doğabileceğini kabul etmektedir?

CMK madde 144/1-c, tazminatın 'haksızlığın bir karar veya hükümle belgelenmesini' gerektirdiği prensibine dayanır. Şikâyetten vazgeçme, uzlaşma veya af gibi durumlar, yargılamada kişinin masumiyetini veya haksızlığını gösteren 'belgeleme' işlevini yerine getirmediği için tazminat hakkı vermez. Ancak Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2015/144 K. sayılı kararı, eğer aynı gözaltı veya tutuklama birden çok suçtan kaynaklanmış ve düşme kararı verilen suçun yanında diğer suçlardan beraat kararı verilmişse, haksız bir yakalama söz konusu olduğundan tazminat ödenmesi gerektiğini kabul etmiştir. Ayrıca, tutuklama yasağı olan bir suçtan yapılan tutuklama gibi durumlarda, kanuna aykırılık nedeniyle tazminat hakkı doğabileceği de belirtilmiştir (Muhalefet Şerhi, Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2014/6619 K., 2014/25767 K.).