Bir sanık hakkında hem hapis cezasının ertelenmesi hem de TCK m. 62 uyarınca takdiri indirim uygulanması durumunda, mahkemenin bu iki kararı tek bir gerekçeye dayandırması mümkün müdür, yoksa her biri için ayrı gerekçe mi göstermelidir?

Mahkemenin, her bir kişiselleştirme kurumu için kanunun aradığı şartları ayrı ayrı değerlendirip gerekçelendirmesi esastır. Ancak bu iki kurumun sübjektif şartları (sanığın yargılama sürecindeki tutumu, pişmanlığı) büyük ölçüde örtüştüğü için, mahkemenin bu iki kararı birbiriyle tutarlı ve bağlantılı tek bir gerekçeye dayandırması mümkündür. Örneğin, mahkeme, 'Sanığın yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlığa yönelik samimi beyanları, duruşmalardaki saygılı tutumu ve olayın ardından zararı giderme çabası dikkate alındığında, hakkında TCK m. 62 uyarınca takdiri indirim yapılmasına ve suçu işledikten sonraki bu olumlu davranışları nedeniyle tekrar suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluştuğundan cezasının TCK m. 51 uyarınca ertelenmesine...' şeklinde bir gerekçe kurabilir. Burada önemli olan, YCGK kararlarında da vurgulandığı gibi, gerekçenin soyut olmaması, somut olgulara dayanması ve kendi içinde çelişki barındırmamasıdır. Eğer mahkeme, indirim ve erteleme için aynı olumlu gözlemi (pişmanlık) gerekçe gösteriyorsa, bu tutarlı bir yaklaşımdır. Sorun, birinde olumlu, diğerinde olumsuz bir değerlendirme yapıp bunu çelişkili gerekçelerle açıklamaya çalışmasından doğar.