Yargıtay 2. Ceza Dairesi'nin 2015/1566 sayılı kararında, mahkemenin TCK m. 116/4 (konut dokunulmazlığının ihlalinin gece işlenmesi) maddesini uygulayarak fazla ceza tayin etmesi neden bozma sebebi sayılmıştır?

Yargıtay 2. Ceza Dairesi'nin 2015/1566 sayılı kararında, aynı olayla bağlantılı olan hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK m. 143 (hırsızlığın gece işlenmesi) maddesi uygulanmamıştır. Bu durum, mahkemenin eylemin 'geceleyin' işlendiğine dair kesin bir delil bulamadığı anlamına gelmektedir. Hırsızlık suçu için gece vaktinin sabit olmadığını kabul eden mahkemenin, aynı olay bütünlüğü içindeki konut dokunulmazlığının ihlali suçu için TCK m. 116/4'ü (gece vakti) uygulayarak cezayı artırması, kendi içinde bir çelişki yaratmıştır. Bir olayın aynı anda hem gece hem de gündüz işlenmiş sayılması mantıken mümkün değildir. 'Şüpheden sanık yararlanır' ilkesi gereği, eylemin gece işlendiğine dair kesin delil yoksa, sanık lehine olan durumun (gündüz işlendiğinin) kabulü gerekir. Mahkemenin, aynı olgusal duruma ilişkin farklı suçlarda çelişkili değerlendirmeler yaparak birinde nitelikli hal uygulayıp diğerinde uygulamaması, kararın tutarlılığını bozduğu için Yargıtay tarafından hukuka aykırı bulunmuş ve fazla ceza tayini nedeniyle bozma sebebi sayılmıştır.