Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin 2017/7700 E., 2018/271 K. sayılı kararında, 'kişiyi hürriyetinden yoksun kılma' suçundan verilen beraat hükmünün temyiz edilebilirliği CMK 286/1-f maddesi uyarınca nasıl değerlendirilmiştir? Bu kararın CMK 286/2(f) ve (g) bentleri ile ilişkisini açıklayınız.

Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin 2017/7700 E., 2018/271 K. sayılı kararında, sanığa isnat edilen 'kişiyi hürriyetinden yoksun kılma' suçunun üst sınırının on yıldan az olması nedeniyle ilk derece mahkemesince verilen beraat hükmü ile ilgili olarak Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın kesin olduğu ve temyizi mümkün bulunmadığı belirtilmiştir. Bu değerlendirme, 5271 sayılı CMK'nın 286/2(g) maddesine dayanmaktadır (Kararda 286/1-f olarak sehven belirtilmiştir). CMK madde 286/2(g) (eski madde 286/2-f), 'On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları'nın temyiz edilemeyeceğini hükme bağlar. Bu kararda, suçun nitelikli cinsel saldırı suçu ile birlikte değerlendirilmesi de yapılmıştır. Özetle, belirli suçlardan verilen ve Bölge Adliye Mahkemesi tarafından onanan beraat kararlarının temyiz yolunun kapalı olduğu ilkesi bu kararda da uygulanmıştır.