Yargıtay 14. Ceza Dairesi’nin 2017/7700 E. sayılı kararında, nitelikli cinsel saldırı suçundan verilen mahkumiyet hükmü temyizen incelenirken, aynı kararda yer alan ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat hükmünün onanmasına (istinafın esastan reddine) ilişkin karar neden inceleme dışı bırakılmıştır?

Bölge Adliye Mahkemesi kararının, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna ilişkin kısmının Yargıtay tarafından inceleme dışı bırakılmasının sebebi, bu kararın CMK m. 286/2(g) (karar tarihinde 'f' bendi) uyarınca kesin olması, yani temyiz edilemez nitelikte olmasıdır. Anılan bent, 'On yıl veya daha az hapis cezasını... gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararların' temyiz edilemeyeceğini düzenler. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun temel hali TCK m. 109/1'de düzenlenmiş olup cezası bir yıldan beş yıla kadardır. Nitelikli halleriyle (m. 109/2-3) birlikte dahi cezanın üst sınırı, olayda uygulanan maddelere göre 10 yılı aşmamaktadır. İlk derece mahkemesi bu suçtan 'beraat' kararı vermiş ve Bölge Adliye Mahkemesi de bu karara yönelik istinaf başvurusunu 'esastan reddederek' beraat kararını onamıştır. Bu durum, CMK m. 286/2(g)'deki temyiz yasağı kapsamına tam olarak uymaktadır. Dolayısıyla, bu suç yönünden verilen karar kesinleşmiştir. Oysa, nitelikli cinsel saldırı suçunun (TCK m. 102/2) cezası on iki yıldan az olamayacağı için, bu suçtan verilen bir karar CMK m. 286/2'deki sınırlamaların hiçbirine girmemekte ve temyizi kabil olmaktadır. Bu nedenle Yargıtay, aynı BAM kararının temyizi kabil olmayan kısmını inceleme dışı bırakmış, sadece temyizi kabil olan nitelikli cinsel saldırı suçuna ilişkin hükmü incelemiştir.