CMK m. 286/2(d)'de, üst sınırı iki yıla kadar hapis cezasını gerektiren suçlara ilişkin 'her türlü' BAM kararının temyiz edilemeyeceği belirtilmiştir. Yargıtay 2. Ceza Dairesi’nin 2017/4879 E. sayılı kararında, iş yeri dokunulmazlığını bozma (TCK m. 116/2) suçundan verilen mahkumiyet hükmü neden bu kapsamda değerlendirilerek temyiz istemi reddedilmiştir?

Bu kararda temyiz isteminin reddedilmesinin sebebi, suça sürüklenen çocuğun işlediği iddia edilen iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun, TCK m. 116/2 uyarınca, cezasının üst sınırının CMK m. 286/2(d)'de belirtilen 'iki yıl' sınırının altında kalmasıdır. TCK m. 116/1'de konut dokunulmazlığının ihlali için öngörülen ceza bir yıldan iki yıla kadar hapistir. TCK m. 116/2 ise, fiilin, işyeri ve eklentileri hakkında işlenmesi halinde cezanın altı aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezası olacağını düzenler. Dolayısıyla, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun kanundaki cezasının üst sınırı 'bir yıl' hapistir. Bu miktar, CMK m. 286/2(d)'de belirtilen 'iki yıla kadar (iki yıl dâhil)' sınırının içindedir. Anılan bent, bu sınıra giren suçlarla ilgili olarak Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 'her türlü' kararın (mahkumiyet, beraat, düşme, esastan ret vb.) temyiz edilemeyeceğini, yani kesin olduğunu hükme bağlamıştır. Bu nedenle Yargıtay 2. Ceza Dairesi, suçun niteliği ve kanundaki ceza miktarı itibarıyla BAM kararının kesin olduğunu tespit ederek, bu hükme yönelik temyiz istemini kanuna uygun olarak reddetmiştir.