TCK m. 6/1-f-4'teki 'fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli diğer şeyler' tanımı, nesnenin objektif niteliğine mi, yoksa somut olaydaki kullanılış biçimine mi daha fazla önem vermektedir?

Bu tanım, nesnenin somut olaydaki 'kullanılış biçimine' ve 'elverişliliğine' daha fazla önem vermektedir. YCGK'nın 2019/112 K. sayılı kararında alıntılanan öğreti görüşleri ve kararın kendi mantığı bu yöndedir. Nur Centel, Hamide Zafer ve Özlem Çakmut'un görüşünde belirtildiği gibi, 'Somut olayın özellikleri dikkate alındığında, aracın kullanılma biçimiyle yaratılan tehlike, objenin silah olarak değerlendirilmesinde esas alınmalıdır.' Bu, nesnenin objektif olarak ne olduğundan (örneğin bir pet şişe, bir sopa, bir tornavida) ziyade, o anki eylemde nasıl bir fonksiyon icra ettiğinin belirleyici olduğu anlamına gelir. Eğer bir nesne, kullanılış biçimi itibarıyla faile bir avantaj sağlıyor, mağdurun direncini kırıyor ve yaralama tehlikesini ciddiye alacak şekilde artırıyorsa, objektif niteliği ne olursa olsun silah sayılabilir. Bu, kanun koyucunun statik bir tanımdan ziyade, dinamik ve olaya özgü bir değerlendirme yapılmasını istediğini gösterir.