Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2018/113 sayılı kararında çözümlenen temel hukuki uyuşmazlık nedir? İlk derece mahkemesinin mahkumiyet kararını kaldırıp beraat kararı veren Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyiz edilip edilemeyeceği sorunu nasıl çözümlenmiştir?

Temel hukuki uyuşmazlık, ilk derece mahkemesince verilen 5 yıl veya daha az hapis cezasına ilişkin bir mahkumiyet hükmünün istinaf incelemesi sonucunda Bölge Adliye Mahkemesi (BAM) tarafından kaldırılarak sanık hakkında beraat kararı verilmesi halinde, bu beraat hükmünün temyiz edilip edilemeyeceğidir. Yargıtay CGK, CMK m. 286/2-b'deki 'İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları' ibaresinin, BAM tarafından verilen kararın da yine bir mahkumiyet kararı olması gerektiğini, ancak ceza miktarının artırılmaması anlamına geldiğini yorumlamıştır. Beraat kararının, 'cezayı artırmayan' bir mahkumiyet kararı olarak nitelendirilemeyeceğini belirtmiştir. Mahkumiyetin beraate dönüşmesi, kararın niteliğini tamamen değiştiren bir durumdur. Kurul, kanun yolunun açık olmasının kural, kapalı olmasının ise istisna olduğunu ve istisnai hükümlerin dar yorumlanması gerektiğini vurgulayarak, bu tür bir beraat kararının CMK m. 286/2'de sayılan temyizi kapalı kararlar arasında yer almadığına ve dolayısıyla temyiz yolunun açık olduğuna karar vermiştir. Bu karar, hak arama özgürlüğü lehine yapılmış önemli bir yorumdur.