CMK madde 217'de yer alan 'delillerin serbestliği' ilkesinin, delillerin değerlendirilmesi açısından hâkime tanıdığı yetkinin sınırları nelerdir?

CMK madde 217'de yer alan 'delillerin serbestliği' ilkesi, delillerin değerlendirilmesi açısından hâkime geniş bir yetki tanır ancak bu yetki sınırsız değildir. Sınırları şunlardır: 1. **Hukuka Uygunluk:** Delillerin hukuka uygun yollardan elde edilmiş olması zorunludur. Hukuka aykırı deliller (örneğin işkence, yasa dışı arama) hükme esas alınamaz (CMK m. 217/2, 206/2-a, Anayasa m. 38/6). 2. **Duruşmada Tartışılmış Olma:** Delillerin duruşmaya getirilmiş ve hâkim huzurunda taraflarca tartışılmış olması gerekir (CMK m. 217/1). 3. **Vicdanî Kanaat:** Hâkimin takdiri vicdanî kanaatine dayanmalı, yani keyfi değil, akla, mantığa, tecrübe kurallarına ve dosya içeriğindeki somut verilere uygun olmalıdır. 4. **Gerekçelendirme:** Hâkimin kararı, delillerin nasıl değerlendirildiğini, hangi delillere itibar edilip hangilerinin reddedildiğini gösteren yeterli ve kanuni bir gerekçeyi içermelidir (CMK m. 230). Bu sınırlar, adil yargılanma hakkını ve hukukun üstünlüğünü güvence altına alır.