CMK madde 217'deki 'delilleri takdir yetkisi' ile 'serbestçe takdir' kavramı arasındaki fark nedir?

CMK madde 217'de 'delilleri takdir yetkisi', hâkimin yargılama süresince ortaya konulan delillerin ispat gücünü değerlendirme genel yetkisidir. 'Serbestçe takdir' ise, bu yetkinin nasıl kullanılacağına ilişkin bir niteliktir. Yani, hâkim bu yetkisini kullanırken, kanuni sınırlamalar (örneğin hukuka aykırı delil yasağı) dışında, belirli bir delil türüne bağlı olmaksızın veya belirli bir delil miktarının zorunlu olmaksızın, kendi vicdanî kanaatiyle delilleri değerlendirme özgürlüğüne sahiptir. Örneğin, hâkimin bir tanık beyanına mı yoksa bir belgeye mi daha çok itibar edeceğine kendisi karar verir; kanun, 'iki tanık varsa şöyledir' gibi bir kural koymaz. Ancak bu serbestlik, akla, mantığa ve hukuka uygunlukla sınırlıdır, keyfiyet anlamına gelmez.