CMK madde 217'de yer alan 'delillerin serbestliği' ilkesi, Yargıtay'ın 'delillerin takdiri' yetkisiyle nasıl bağdaşır?

CMK madde 217'de yer alan 'delillerin serbestliği' ilkesi, ceza muhakemesinde her türlü hukuka uygun delilin kullanılabilmesini öngörür. Bu ilke, hâkimin 'vicdanî kanaatiyle serbestçe takdir' yetkisiyle doğrudan bağdaşır. Hâkimin serbest takdir yetkisi, delillerin türü veya sayısına ilişkin kanuni bir sınırlama olmaksızın, hâkimin ulaştığı vicdani kanaate dayanarak delilleri değerlendirebilmesi anlamına gelir. Yargıtay içtihatları, bu yetkinin keyfi olmadığını, hâkimin delilleri 'gerçekçi, akılcı, olayı temsil edici, kanıtlayıcı ve hukuka uygun' bir şekilde değerlendirmesi ve kararını somut, yeterli ve kanuni gerekçelere dayandırması gerektiğini vurgular (CMK m. 230/1). Bu bağlam, hem delil türünde özgürlük hem de delil değerlendirmesinde mantıksal ve hukuki sınırlar içinde serbestlik sağlar.