CMK madde 217'nin 2. fıkrasında yer alan 'Yüklenen suç, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir' hükmü, Yargıtay içtihatlarında 'Delillerin Serbestliği' ilkesiyle nasıl ilişkilendirilmektedir?

CMK madde 217'nin 2. fıkrası, ceza muhakemesinde 'Delillerin Serbestliği' ilkesinin temelini oluşturur. Bu ilke, suçun ispatı konusunda hangi delillerle ispat olunacağı hususunda bir sınırlama bulunmadığını, yani yargılamayı yapan hâkimin hukuka uygun şekilde elde edilen her türlü delili kullanabileceğini ifade eder. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2018/591 sayılı kararında belirtildiği gibi, bu hükümle, ceza muhakemesinde kullanılacak delillerin hukuka uygun bir şekilde elde edilmesi gerektiği açıkça belirtilmiş ve 'Delillerin serbestliği' ilkesine vurgu yapılmıştır. Ancak bu serbestlik, delillerin hukuka uygun elde edilmesi koşuluyla sınırlıdır; zira 'maddi gerçek her ne pahasına olursa olsun' değil, hukuk kuralları ve bireylerin temel hakları korunarak araştırılmalıdır.