Yargıtay 7. Ceza Dairesi’nin 2017/5422 sayılı kararında, C. Savcısı veya kolluk amirinden usulüne uygun bir yazılı arama emri olmaksızın yapılan arama sonucu ele geçen eşyanın 'yasak delil' niteliğinde olduğu ve sanığın beraati gerektiği belirtilmiştir. Bu karar, Anayasa m. 38/6 ile CMK m. 206/2-a, 217/2 ve 230/1 arasındaki normatif ilişkiyi nasıl somutlaştırmaktadır?

Bu karar, Anayasa ve CMK'daki delil yasaklarına ilişkin normlar hiyerarşisinin ve birbirini tamamlayan yapının somut bir uygulamasını göstermektedir. İlişki şu şekilde kurulabilir: 1. **Anayasal Temel (Anayasa m. 38/6):** En üst norm olarak, 'Kanuna aykırı olarak elde edilmiş bulgular, delil olarak kabul edilemez' diyerek mutlak bir yasak koyar. Bu, tüm kanun koyucu ve uygulayıcıları bağlayan temel ilkedir. 2. **Usul Kanunundaki Yansıma (CMK m. 217/2):** CMK, bu Anayasal emri ceza muhakemesi hukukuna taşıyarak 'Yüklenen suç, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir' hükmünü getirir. Bu, ispatın sınırını 'hukuka uygunluk' olarak çizer. 3. **Duruşma Evresindeki Uygulama (CMK m. 206/2-a):** Bu ilkenin duruşma evresindeki pratik sonucu olarak, ortaya konulmak istenen delilin 'kanuna aykırı olarak elde edilmesi hâlinde reddolunacağı' belirtilir. Bu, delilin daha hükme esas alınma aşamasından önce, delil olarak kabul edilmesini engelleyen bir usuli mekanizmadır. 4. **Hükmün Gerekçelendirilmesi (CMK m. 230/1-b):** Mahkemenin, kararının gerekçesinde, 'hükme esas alınan veya reddedilen delilleri belirtmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi' zorunludur. Yargıtay 7. Ceza Dairesi'nin kararı, usulüne uygun arama kararı olmadan yapılan aramanın 'kanuna aykırı' olduğunu, bu yolla elde edilen delilin Anayasa m. 38/6 ve CMK m. 217/2 gereği 'yasak delil' olduğunu, bu nedenle CMK m. 206/2-a uyarınca reddedilmesi gerektiğini ve bu delil olmadan mahkumiyet hükmü kurulamayacağını belirterek bu normatif zinciri bütüncül bir şekilde uygulamıştır.