TMK m. 336/2'ye göre, ortak hayata son verilmiş veya ayrılık hali gerçekleşmişse hakimin velayeti eşlerden birine 'verebileceği' belirtilmiştir. Bu ifadedeki 'verebilir' kelimesi, hakime mutlak bir takdir yetkisi mi tanır, yoksa bu konuda bir karar verme zorunluluğu var mıdır?

Bu ifade hakime mutlak bir takdir yetkisi tanımaz; aksine, bu durumda bir karar verme zorunluluğu yükler. Velayet, kamu düzenine ilişkindir ve çocuğun üstün yararının korunması esastır. Ebeveynlerin fiilen ayrı yaşaması durumunda, çocuğun velayetinin kimde kalacağı konusunda bir belirsizlik ortaya çıkar. Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nin 2015/16299 E. sayılı kararında da vurgulandığı gibi, bu durumda hakim, çocuğun menfaatlerini gözeterek, bir tedbir olarak geçici velayet konusunda olumlu ya da olumsuz bir karar 'vermek zorundadır'. Talebi kararsız bırakması, usul ve yasaya aykırılık teşkil eder. (Kaynak: oner.av.tr/bosanma-olmadan-velayet-davasi/)