4857 sayılı İş Kanunu'nun 24. maddesi işçinin, 25. maddesi ise işverenin haklı nedenle derhal fesih hakkını düzenlemektedir. Her iki maddede de 'ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller ve benzerleri' yer almaktadır. Bu benzerlik ve farklılıkları, fesih hakkının kullanım süresi (Madde 26) ile birlikte değerlendirerek açıklayınız.

Hem işçi (Madde 24/II) hem de işveren (Madde 25/II) için 'ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller' haklı fesih nedeni olarak düzenlenmiştir. Bu durum, iş ilişkisinin güven ve sadakat esasına dayanması gerektiği ilkesinin bir sonucudur. Her iki taraf için de bu haller, karşı tarafın güveni kötüye kullanması, şeref ve namusa dokunacak davranışlarda bulunması, cinsel taciz, hırsızlık, meslek sırlarını açıklama gibi ciddi ihlalleri içerir. Ancak: - **İşçi lehine olan haklı fesih nedenleri (Madde 24/II):** İşverenin işçiyi yanıltması, işçiye veya ailesine sataşması/gözdağı vermesi, kanuna karşı davranışa özendirmesi, cinsel tacizde bulunması, ücretin ödenmemesi veya eksik ödenmesi gibi durumlardır. - **İşveren lehine olan haklı fesih nedenleri (Madde 25/II):** İşçinin işvereni yanıltması, işverenin veya ailesinin şeref ve namusuna dokunması, cinsel tacizde bulunması (başka bir işçiye de olabilir), işyerine sarhoş gelmesi, güveni kötüye kullanma, hırsızlık, meslek sırlarını açıklama, yedi günden fazla hapisle cezalandırılan bir suç işlemesi, izinsiz devamsızlık gibi durumlardır. **Fesih Hakkını Kullanma Süresi (Madde 26):** Her iki taraf için de bu çeşit davranışların öğrenildiği günden başlayarak altı iş günü geçtikten ve her halde fiilin gerçekleşmesinden itibaren bir yıl sonra bu hak kullanılamaz. Ancak işçinin olayda maddi çıkar sağlaması halinde bir yıllık süre uygulanmaz. Bu süreler, hak düşürücü nitelikte olup, tarafların haksız durumların tespiti üzerine fesih iradelerini hızla kullanmalarını teşvik eder.