TCK Madde 247/3'te düzenlenen 'kullanma zimmeti' nedir ve bu suçun TCK Madde 247/1'deki temel zimmet suçundan farkı nedir? Failde 'temellük kastı'nın varlığı kullanma zimmeti açısından nasıl değerlendirilmelidir?

TCK Madde 247/3, 'Zimmet suçunun, malın geçici bir süre kullanıldıktan sonra iade edilmek üzere işlenmesi halinde, verilecek ceza yarı oranına kadar indirilebilir.' hükmünü içerir. Bu, 'kullanma zimmeti' olarak adlandırılan, zimmet suçunun daha az cezayı gerektiren bir nitelikli halidir. Temel zimmet suçu (TCK m. 247/1), kamu görevlisinin görevi nedeniyle zilyetliği kendisine devredilmiş olan veya koruma ve gözetimiyle yükümlü olduğu malı kendisinin veya başkasının zimmetine geçirmesidir. Burada failde 'temellük kastı' yani malı mal edinme, sahiplenme kastı vardır. Kullanma zimmetinin temel zimmetten farkı, failin kastının yöneldiği amaçtır. Kullanma zimmetinde fail, malı kalıcı olarak sahiplenmek (temellük etmek) amacıyla değil, geçici bir süre kullanıp iade etmek amacıyla hareket eder. Tartışmalı olan husus, kullanma zimmetinde en baştan beri iade kastının mı olması gerektiği, yoksa temellük kastıyla alınıp sonradan iade edilmesi halinde de uygulanıp uygulanamayacağıdır. Metinde belirtilen ikinci görüşe göre (ki yazarın da katıldığı görüş), kullanma zimmetinde temellük kastı aranmaz. Fail, suç yolunun başından itibaren malı sadece geçici bir süre amacı dışında ve şahsi sebeplerle kullanıp iade etmek üzere hareket etmelidir. Eğer fail temellük kastıyla hareket edip sonradan pişmanlık duyarak veya korkarak malı iade ederse, bu durum TCK m. 247/3 kapsamındaki kullanma zimmeti değil, TCK m. 248'deki etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasını gündeme getirebilir. Örneğin, kamu görevlisinin idareye ait aracı hafta sonu özel işi için alıp, Pazartesi sabahı iade etmesi kullanma zimmetine örnek olabilir. Ancak aracı satmak veya sürekli kendisi için kullanmak üzere alması temel zimmeti oluşturur, sonradan iade etse bile bu durum en fazla etkin pişmanlık kapsamında değerlendirilebilir.