Yargıtay 12. Ceza Dairesi'nin 2022/7038 E. ve 2024/1950 K. sayılı kararı ile Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 21.06.2023 tarihli ve 2021/12-384 Esas, 2023/367 Karar sayılı kararları uyarınca, TCK m.136'daki 'ele geçirme' fiilinin tanımı ve kamu kurumlarında görevli memurların bilişim sistemindeki kişisel verilere hizmet gereği erişme yetkisi varken 'salt duyu organları aracılığıyla vakıf olma' eylemlerinin bu kapsamda değerlendirilmemesinin gerekçeleri nelerdir?

Yargıtay 12. Ceza Dairesi ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun bu kararları, TCK m.136'daki 'ele geçirme' fiilini, 'başkasının hakimiyeti altında bulunan kişisel veriyi hukuka aykırı yollarla kendi hakimiyeti altına almakla' gerçekleştiğini belirtmiştir. Bu tanım, bir verinin 'fiziksel olarak alınması', 'bilişim sisteminden kopyalanması' veya 'başka bir ortama gönderilmesi' gibi eylemleri kapsar. Kararlar, kamu kurumlarında görev yapan ve görev yaptıkları kuruma ait bilişim sistemindeki kişisel verilere hizmet gereği erişim yetkisi verilen kişilerin, görevlerinin kapsamı dışında merak, beğeni vb. saikler ya da farklı amaçlarla, sistemde yer alan kişisel verileri sorgulamak ve bu verilere 'salt duyu organları aracılığıyla vakıf olmaktan ibaret' eylemlerinin TCK m.136/1'deki 'ele geçirme' suçunu oluşturmadığını kabul etmiştir. Gerekçe, sanığın kendi hakimiyeti altında bulunan bir veriye bakmaktan ibaret olan eyleminin 'ele geçirmek' olarak kabul edilemeyeceği, bu halin disiplin soruşturmasına konu edilebileceği ancak TCK anlamında suç teşkil etmediğidir. Bu yorum, TCK m.136'nın uygulama alanını daraltarak, sadece görüntülemenin değil, veriye yönelik bir 'tasarruf' eyleminin suçun unsuru olduğunu ortaya koymuştur.