Kasten yaralama eylemi (TCK m. 86/2) sonucunda, mağdurun önceden var olan ancak fail tarafından bilinmeyen kronik kalp rahatsızlığının tetiklenmesiyle ölüm meydana gelmiştir. Failin sorumluluğu TCK m. 87/4 (kasten yaralama sonucu ölüm) kapsamında mı, yoksa TCK m. 85 (taksirle öldürme) kapsamında mı değerlendirilmelidir? Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2018/354 sayılı kararındaki ölçütleri kullanarak gerekçeli olarak açıklayınız.

Failin sorumluluğu TCK m. 85 (taksirle öldürme) kapsamında değerlendirilmelidir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2018/354 sayılı kararı, bu konuda net bir ayrım ortaya koymuştur. Karara göre, TCK m. 87/4'te düzenlenen 'kasten yaralama sonucu ölüm' suçunun uygulanabilmesi için, temel alınan yaralama eyleminin TCK m. 86/1 (basit kasten yaralama) veya m. 86/3 (nitelikli kasten yaralama) kapsamında olması gerekir. TCK m. 86/2'de düzenlenen ve 'kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olması' halini ifade eden yaralama türü, TCK m. 87/4'ün uygulama alanının dışındadır. Kanun koyucu, bu kadar hafif bir yaralama eyleminin tek başına ölüm neticesini meydana getirecek tehlikeyi içermediğini ve bu neticeyi faile TCK m. 87/4'ün ağırlaştırılmış sorumluluğu çerçevesinde yüklemenin adil olmayacağını kabul etmiştir. Bu durumda, failin sorumluluğu genel hükümler çerçevesinde, özellikle TCK m. 23 (neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçlara ilişkin genel kural) ve taksir hükümleri (TCK m. 22) kapsamında değerlendirilir. Somut olayda, failin eylemi TCK m. 86/2 kapsamında kaldığından, TCK m. 87/4 uygulanamaz. Failin kastı yaralamaya yöneliktir, ölüme değil. Ancak ölüm neticesi, failin hareketiyle nedensellik bağı içindedir. Bu netice açısından failin en azından taksirle hareket edip etmediği incelenmelidir. 50 yaşındaki bir kişinin yüzüne yumruk vurulması neticesinde ölüm sonucunun meydana gelebileceği, ortalama bir kişi için 'öngörülebilir' bir neticedir. Fail bu öngörülebilir neticeyi öngöremediği için (basit taksir), eylemi TCK m. 85/1 kapsamında taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçunu oluşturur. Eğer failin, mağdurun kalp rahatsızlığını bildiği ispatlansaydı, bu durumda öngördüğü neticeyi istememesi nedeniyle sorumluluğu TCK m. 22/3 uyarınca 'bilinçli taksirle öldürme' olarak değişebilirdi.