Devlet Memurları Yiyecek Yardımı Yönetmeliği'nin (DMK m.212) 6. maddesinde yer alan 'hastane, pansiyonlu okul ve işçi ile birlikte çalışan iş yerlerindeki memurların, birim büyüklüğü ve personel sayısına bakılmaksızın yemek servislerinden faydalanacağı' istisna hükmünün hukuki gerekçesi nedir?

DMK 212. maddesi, devlet memurlarının yiyecek yardımından hangi hallerde ve ne şekilde faydalanacaklarını bir yönetmelikle belirlemeyi öngörür. Bu yönetmelik, yiyecek yardımının genellikle yemek verme şeklinde yapılacağını (m.3) ve yemek servisinin asgari 50 personel olması şartıyla kurulabileceğini (m.5) belirtir. Ancak, Yönetmeliğin 6. maddesi, bu 50 personel şartının bir istisnasını getirir: 'hastane, pansiyonlu okul ve işçi ile birlikte çalışan iş yerlerindeki memurların, birim büyüklüğü ve personel sayısına bakılmaksızın hasta, öğrenci ve işçiler için mevcut yemek servislerinden faydalanacakları' hükmü. Bu istisnanın hukuki gerekçesi, ilgili kurumların (hastaneler, pansiyonlu okullar) veya iş yerlerinin (işçilerle birlikte çalışan yerler) doğası gereği zaten bir yemek hizmeti veya servisinin bulunmasıdır. Bu tür yerlerde, temel hizmet alan (hasta, öğrenci, işçi) kitlenin beslenme ihtiyacını karşılamak üzere bir altyapı mevcuttur. Bu altyapının mevcut olması durumunda, memurlar için ayrıca 50 kişi sınırını aramak, hem bürokratik bir yük yaratacak hem de mevcut kaynakların (yemek servisi) verimsiz kullanılmasına yol açacaktır. Dolayısıyla, bu istisna, idari kolaylık, kaynakların etkin kullanımı ve ilgili yerlerin özel niteliklerini dikkate alarak getirilmiş bir kolaylaştırma hükmüdür. Danıştay kararları da bu istisnanın yorumunda 'hasta için oluşturulacak yemek servisinin varlığı'nı temel koşul olarak kabul etmiştir.