Yargıtay 18. Ceza Dairesi'nin 2015/128 E., 2015/128 K. sayılı kararında, Türkiye'de işlenen bir suçtan dolayı yabancı bir ülkede hüküm verilmiş olmasının, Türkiye'de yeniden yargılamaya engel teşkil edip etmediği TCK m.9 ve Birleşmiş Milletler Medeni ve Siyasi Haklar Sözleşmesi'nin 14/7. maddesi açısından nasıl değerlendirilmiştir?

Yargıtay kararında, TCK m.9'a göre Türkiye’de işlenen suçtan dolayı yabancı ülkede hakkında hüküm verilmiş olan kimsenin Türkiye’de yeniden yargılanacağı belirtilmiştir. Karar, göçmen kaçakçılığı suçunun Türkiye'de başlayıp Yunanistan'da sonuçlandığı bir olaya ilişkindir. Fiilin her iki ülke yönünden suç olarak kabulü sebebiyle Türkiye’de işlenen göçmen kaçakçılığı suçuna dair yargılamaya engel teşkil etmeyeceği, mülkilik ilkesi (TCK m.8) gereğince sanığın bu suçtan Türkiye'de cezalandırılması gerektiği ifade edilmiştir. Birleşmiş Milletler Medeni ve Siyasi Haklar Sözleşmesi’nin 14/7. maddesindeki 'aynı fiil için yeniden yargılanamama (non bis in idem)' ilkesinin, bu durumda Türkiye'deki yargılamayı engellemeyeceği, ancak TCK m.16 uyarınca yabancı ülkede infaz edilen sürenin Türkiye'de verilecek cezadan mahsup edilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Yani, Sözleşme hükmü mutlak bir yargılama engeli olarak yorumlanmamış, TCK'daki özel düzenlemelerle birlikte değerlendirilmiştir.