4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 182. ve 323. maddeleri çerçevesinde düzenlenen çocukla kişisel ilişki kurma hakkının temel amacı ve bu hakkın sınırları nelerdir?

TMK m. 182 ve m. 323 uyarınca çocukla kişisel ilişki kurma hakkı, velayeti kendisine verilmeyen ana veya babanın çocuğuyla düzenli olarak görüşme, vakit geçirme ve iletişim kurma hakkını ifade eder. Temel amacı, çocuğun her iki ebeveyniyle de sağlıklı bir ilişki sürdürmesini sağlamak, ebeveyn-çocuk bağını korumak ve çocuğun gelişimine katkıda bulunmaktır. Bu hakkın en önemli sınırı 'çocuğun üstün yararı' ilkesidir. Kişisel ilişki, çocuğun sağlığını, güvenliğini, huzurunu, eğitimini veya ahlaki gelişimini tehlikeye düşürecekse ya da ebeveyn bu hakkı kötüye kullanıyorsa, mahkeme kişisel ilişkiyi reddedebilir, kaldırabilir veya sınırlayabilir (TMK m. 324). Örneğin, çok küçük bir çocuğun gece yatılı kalması, okul dönemindeki çocuğun derslerini aksatacak şekilde görüşme ayarlanması çocuğun yararına olmayabilir.