Boşanma davasında 'af' kavramı ne anlama gelir ve hangi boşanma sebepleri açısından TMK'da açıkça düzenlenmiştir?

Boşanma davasında 'af', boşanma sebebi teşkil eden bir olayı veya davranışı, bu olaya maruz kalan eşin bağışlaması, hoş görmesi ve artık bu olayı bir boşanma nedeni olarak ileri sürmeyeceğini gösteren irade beyanı veya davranışlarıdır. Af, açık olabileceği gibi (sözle veya yazıyla) zımni (örtülü) de olabilir (örneğin, olaydan sonra evlilik birliğini normal şekilde sürdürmeye devam etmek). TMK'da af, bazı özel boşanma sebepleri için açıkça düzenlenmiştir: TMK m. 161/3'e göre 'Affeden tarafın dava hakkı yoktur' (zina için). TMK m. 162/3'e göre 'Affeden tarafın dava hakkı yoktur' (hayata kast, pek kötü muamele veya onur kırıcı davranış için). Evlilik birliğinin temelinden sarsılması (TMK m. 166) gibi genel boşanma sebeplerinde de Yargıtay içtihatlarıyla af kurumu uygulanmaktadır; kusurlu davranışı affeden eşin artık bu davranışa dayanarak boşanma talep edemeyeceği kabul edilir.