Velayeti annede olan çocuğun babaya gitmek istememesi durumunda, Türk Medeni Kanunu'nun 'çocuğun üstün yararı' ilkesi çerçevesinde mahkemenin yaklaşımı ve değerlendirme kriterleri nelerdir?

Velayeti annede olan çocuğun babaya gitmek istememesi durumu, Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) temel ilkesi olan 'çocuğun üstün yararı' çerçevesinde değerlendirilir. Mahkeme tarafından verilen velayet ve kişisel ilişki kararları, çocuğun hem bedensel hem de ruhsal gelişiminin en iyi şekilde sağlanması amacıyla alınır. Çocuğun babaya gitmek istememesi durumunda, mahkeme çocuğun iradesini dikkate alırken şu kriterleri inceler: çocuğun yaşını, olgunluk düzeyini, talebin ardındaki psikolojik ve sosyolojik faktörleri (örneğin, ebeveyn baskısı, travma, fiziksel veya duygusal zarar endişesi). Mahkeme, çocuğun bu isteğini değerlendirirken iyiliğini ve ebeveynlerin haklarını da dikkate alır. Adil bir denge kurmak amacıyla alternatif görüşme düzenlemeleri veya rehabilitasyon süreçleri önerebilir. Eğer çocuğun isteksizliği haklı ve çocuğun üstün yararına uygun bulunursa, görüşme sıklığı ve süresi azaltılabilir ya da tamamen sonlandırılabilir.