Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 2016/3879 K. sayılı emsal kararında, ihtiyati haciz talep eden alacaklı vekilinin 'Çek Kanunu gereği ödemeyi garanti ettiği meri riskin' tahsili talebinin ilk derece mahkemesince reddedilmesi neye dayanmıştır? Yargıtay bu kararı neden bozmuştur?

Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 2016/3879 K. sayılı kararında, ihtiyati haciz talep eden alacaklı bankanın genel kredi sözleşmesinden kaynaklanan alacak ve 5941 sayılı Çek Kanunu gereği ödemeyi garanti ettiği meri riskin tahsili talebi bulunmaktadır. İlk derece mahkemesi, genel kredi sözleşmesinden kaynaklanan alacak için ihtiyati haciz kararı verirken, 13.920 TL'lik meri riskin tahsili talebini reddetmiştir. Yargıtay bu kararı bozmuştur. Bozma gerekçesi, İİK'nın 257. maddesi (rehinle temin edilmemiş ve vadesi gelmiş para borcunun ihtiyaten haczi) ve 5941 Sayılı Çek Kanunu'nun 3. maddesi (bankaca verilen çek defterlerinin tesliminin, hesap sahibi ile muhatap banka arasında yapılmış dönülemeyecek nitelikte bir gayri nakdî kredi sözleşmesi hükmünde olması) birlikte değerlendirildiğinde, alacaklı Banka’nın para alacağının yanında 'teminat alacakları' için de ihtiyati haciz talebinde bulunabileceği ve bu durumun gözden kaçırıldığıdır. Dolayısıyla, meri riskin tahsili talebinin reddi hatalı bulunmuştur.