Yargıtay 20. Ceza Dairesi'nin 2016/2967 E., 2017/3654 K. sayılı kararında, temadi eden satmak için uyuşturucu madde bulundurma eyleminden şüphelenilen sanığın yakalanması üzerine yapılan işlemin hukuka uygunluğu hangi gerekçelere dayandırılmıştır? Bu değerlendirmede hangi mevzuat hükümlerine atıf yapılmıştır?

Yargıtay 20. Ceza Dairesi'nin 2016/2967 E., 2017/3654 K. sayılı kararında, temadi eden (kesintisiz) satmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma eylemini gerçekleştirdiği şüphesiyle yakalanan sanıkla ilgili yapılan işlemin hukuka uygun olduğu değerlendirilmiştir. Bu sonuca varılırken şu gerekçelere dayanılmıştır: 1. **Suçüstü Halinin Varlığı:** Sanığın temadi eden bir suç olan uyuşturucu madde bulundurma şüphesiyle yakalanması, suçüstü halinin söz konusu olduğunu göstermektedir. 2. **İlgili Mevzuat Hükümleri:** Kararda, suçüstü halinde karar alınmadan arama yapılabileceğine dair düzenlemelere atıf yapılmıştır. Bu düzenlemeler şunlardır: * **CMK m. 90/4:** 'Kolluk, yakalandığı sırada kaçmasını, kendisine veya başkalarına zarar vermesini önleyecek tedbirleri aldıktan sonra, yakalanan kişiye kanunî haklarını derhâl bildirir.' (Bu madde doğrudan aramayı değil, yakalama sonrası tedbirleri düzenlese de, suçüstü haliyle bağlantılıdır.) Asıl dayanaklar PVSK ve Yönetmeliktir. * **2559 sayılı PVSK Ek Madde 6:** Bu madde, polisin suçüstü halinde veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde delillere el koyma ve gerekli tedbirleri alma yetkisini düzenler. * **Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliği'nin 8. maddesinin (f) bendi:** Bu bent, 'Suçüstü hâlinde yapılan aramalarda, arama emri veya kararı aranmaz.' hükmünü içerir. Kararda, bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde, suçüstü halinin bulunduğu somut olayda kolluk kuvvetince yapılan işlemin (yakalama ve muhtemelen üzerindeki maddeye el koyma) hukuka uygun olduğu sonucuna varılmıştır. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18/10/2016 gün, 2016/10-57 esas, 2016/374 karar sayılı kararına da atıf yapılarak bu görüş desteklenmiştir.