Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2019/441 sayılı kararında atıf yapılan 'delillerin serbestliği' ilkesi nedir ve bu ilke 'hukuka aykırı yöntemle elde edilen delillerin kullanılması yasağı' ile nasıl bir ilişki içindedir?

YCGK 2019/441 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, 'delillerin serbestliği' ilkesi, ceza muhakemesinde bir hususun hangi delille ispat olunacağı konusunda kural olarak bir sınırlama bulunmamasını ifade eder. Yargılamayı yapan hâkim, maddi gerçeğe ulaşmak için her türlü delili kullanabilir (CMK m. 217/2). Ancak bu serbestlik mutlak değildir. En önemli sınırı, delillerin 'hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş olması' zorunluluğudur. Dolayısıyla, delillerin serbestliği ilkesi, hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin kullanılması yasağı ile sınırlıdır. CMK m. 217/2, 'Yüklenen suç, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir' diyerek bu dengeyi kurar. Hukuka aykırı deliller, delil serbestliği ilkesine rağmen yargılamada kullanılamaz ve hükme esas alınamaz (CMK m. 206/2-a, m. 230/1-b). Bu yasak, adil yargılanma hakkının ve hukuk devleti ilkesinin bir gereğidir.