Yargıtay 13. Ceza Dairesi'nin 07.02.2017 tarihli kararında, tekerrüre esas alınan bir dolandırıcılık suçu hakkında uzlaştırma hükümlerinin uygulanıp uygulanmadığının sorulması neden zorunluluk olarak belirtilmiştir?

Kararda, sanık hakkında tekerrüre esas alınan dolandırıcılık suçunun (TCK m.157/1) 02.12.2016 tarihli ve 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik CMK m.253 gereğince uzlaşma kapsamına alındığı belirtilmiştir. Bu durumda, TCK m.2 (kanunilik) ve m.7 (zaman bakımından uygulama) de gözetilerek, sanık hakkında tekerrüre esas alınan hükme ilişkin uzlaştırma işlemi yapılıp yapılmadığının mahkemesinden sorularak, sonucuna göre TCK m.58'deki tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının yeniden değerlendirilmesinin zorunluluk olduğu vurgulanmıştır. Bu, lehe kanunun geçmişe yürümesi ilkesinin bir sonucudur. (Kaynak: barandogan.av.tr/blog/mevzuat/tck-madde-2-sucta-ve-cezada-kanunilik-ilkesi.html, YARGITAY 13. CEZA DAİRESİ Esas: 2015/11824 Karar: 2017/867, II-Sanık hakkında katılan …‘ya karşı tehdit ve katılan … karşı mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelenmesinde)