Metinde, hakim ve savcıların mali haklarının 'en yüksek Devlet memuru' kıstasına bağlanması, hangi anayasal ilkelere aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle eleştirilmektedir?

Metinde bu durumun iki temel anayasal ilkeyi objektif olarak zedelediği savunulmaktadır: 1) Kuvvetler Ayrılığı İlkesi (Anayasa m. 7, 8, 9): Yargı erki, yasama ve yürütmeden bağımsız, ayrı bir güçtür. Yargı mensuplarının mali haklarının, yürütme erkinin zirvesindeki bir memurun mali haklarına endekslenmesi, bu iki bağımsız gücü birbirine bağımlı hale getirerek kuvvetler ayrılığı ilkesinin ruhuna aykırıdır. 2) Yargının Tarafsızlığı ve Bağımsızlığı İlkesi (Anayasa m. 138): Hakimlerin mali güvenceleri, bağımsızlıklarının temel bir parçasıdır. Mali haklarının belirlenmesinin yürütme organına bağlı bir görevlinin maaşına endekslenmesi, yargının yürütme karşısındaki bağımsızlığına ve tarafsızlığına dair objektif bir zedelenme algısı yaratmaktadır.