5275 sayılı İnfaz Kanunu'nun 92. maddesi, kapalı ceza infaz kurumu dışına çıkma hallerini sınırlı sayıda saymıştır. Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin 2017/1073 E. ve 2017/1142 E. sayılı kararlarında, aynı kampüs içinde bulunan farklı ceza infaz kurumlarındaki (örneğin kadın kapalı ve yüksek güvenlikli) hükümlü/tutuklu eşlerin görüşme taleplerinin reddedilmesini hukuka uygun bulmuştur. Yargıtay'ın bu yorumunu, 'aynı ceza infaz kurumu' kavramının dar yorumlanması, güvenlik mülahazaları ve İnfaz Kanunu m. 92'nin lafzı ekseninde analiz ediniz. Bu kararların, hükümlü ve tutukluların aile bağlarını koruma hakkı ile ceza infaz rejiminin güvenlik öncelikleri arasındaki dengeyi nasıl kurduğunu tartışınız.

Yargıtay'ın söz konusu kararlarında (Y1CD, 2017/1073 E. ve Y1CD, 2017/1142 E.), 'aynı ceza infaz kurumu' kavramını coğrafi yakınlık (aynı kampüste olma) olarak değil, idari ve hukuki bir bütünlük olarak yorumladığı görülmektedir. Bu dar yorumun temel gerekçeleri şunlardır: 1) İdari Yapı Farklılığı: Her ceza infaz kurumu (kadın kapalı, yüksek güvenlikli, açık vb.) kendi idari yönetimine, personel yapısına ve güvenlik rejimine sahiptir. Farklı kurumlardaki kişilerin görüştürülmesi, iki ayrı idarenin koordinasyonunu ve iki farklı güvenlik protokolünün bir araya getirilmesini gerektirir ki bu da sistemsel zorluklar ve güvenlik açıkları yaratabilir. 2) Güvenlik Mülahazaları: Farklı rejimlere tabi (örneğin, terör suçlusu ile adli suçlu) kişilerin veya farklı güvenlik seviyelerindeki kurumların (yüksek güvenlikli ve normal kapalı) bir araya getirilmesi, güvenlik açısından ciddi riskler barındırır. Yargıtay, bu riskleri minimize etmeyi amaçlamıştır. 3) Kanunun Lafzı: Hükümlü ve Tutukluların Ziyaret Edilmeleri Hakkında Yönetmelik'in ilgili maddesi 'Aynı ceza infaz kurumu içinde bulunan' hükümlü ve tutukluların görüşebileceğini düzenler. Yargıtay, bu lafzı sıkı bir şekilde yorumlamıştır. 5275 sayılı Kanun'un 92. maddesi de kurum dışına çıkma hallerini istisnai olarak saydığından ve 'eş ziyareti için başka bir kuruma nakil' bu istisnalar arasında yer almadığından, talebin reddi kanuna uygun bulunmuştur. Bu kararlar, ceza infaz rejiminin temel önceliği olan kamu güvenliği ve kurum disiplinini, hükümlünün aile bağlarını koruma hakkının önüne koymaktadır. Karar, güvenlik gerekçesini daha ağır basan bir menfaat olarak görmekte ve mevzuatın dar yorumuyla bu dengeyi güvenlik lehine kurmaktadır. (Kaynak: barandogan.av.tr/blog/mevzuat/infaz-kanunu-madde-92.../)