TCK m. 90/3'te düzenlenen, 'çocuklar üzerinde bilimsel deney yapma' suçunun ceza sorumluluğunu ortadan kaldıran ek şartlar nelerdir? Bu şartların, yetişkinler üzerinde yapılan deneylerden daha sıkı olmasının ardındaki 'çocuğun üstün yararı' ve 'korunma ihtiyacı' ilkelerini analiz ediniz.

TCK m. 90/3, çocuklar üzerinde deney yapılabilmesini, yetişkinler için aranan genel şartlara (m. 90/2) ek olarak, daha sıkı ve koruyucu iki ek şarta bağlamıştır: 1) Deneyin Çocuğun Sağlığı İçin Ciddi Bir Fayda Sağlaması: Deneyin, sadece genel bilimsel bir meraka değil, doğrudan denek olan çocuğun veya aynı yaş grubundaki diğer çocukların sağlığına yönelik 'ciddi bir fayda' sağlama potansiyeli taşıması gerekir. 2) Başka Araştırma Yöntemlerinin Mümkün Olmaması: Ulaşılmak istenen sonuca, yetişkinler üzerinde deney yaparak veya başka bir araştırma yöntemiyle ulaşma imkanının bulunmaması gerekir. Bu, çocukların denek olarak kullanılmasını 'son çare' (ultima ratio) haline getirir. Bu ek şartların temelinde, 'çocuğun üstün yararı' ve onun özel 'korunma ihtiyacı' yatar. Çocuklar, rızalarının geçerliliği ve riskleri tam olarak anlama kapasiteleri sınırlı olduğu için, 'savunmasız grup' olarak kabul edilirler. Kanun koyucu, bu savunmasızlığı, onları ancak çok istisnai ve doğrudan kendi menfaatlerine hizmet eden durumlarda deney konusu yapılmalarına izin vererek korumayı amaçlamıştır. (Kaynak: avmehmetgenc.com/insan-uzerinde-deney-sucu-ve-cezasi)