Çocuğuna mendil sattırarak gelir elde eden bir ebeveynin eylemi TCK m. 229'daki dilencilik suçunu mu, yoksa TCK m. 232'deki kötü muamele suçunu mu oluşturur? Yargıtay'ın bu konudaki ayrımı nasıldır?

Yargıtay, bu iki eylemi birbirinden ayırmaktadır. Eğer ebeveyn, çocuğunu doğrudan para istemesi için bir araç olarak kullanıyorsa (örneğin trafik ışıklarında para istetiyorsa), bu eylem TCK m. 229'daki 'çocuğu dilencilikte araç olarak kullanma' suçunu oluşturur. Ancak, çocuğa bir mal veya hizmet (mendil, su vb.) sattırarak gelir elde ediyorsa, bu durum dilencilik olarak değil, Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin 2014/10613 K. sayılı kararında da belirtildiği gibi, TCK m. 232/1 kapsamındaki 'kötü muamele' suçunu oluşturur. Ayrım, karşılıksız para isteme ile bir mal karşılığı para talep etme noktasında yapılmaktadır. (Kaynak: barandogan.av.tr/blog/ceza-hukuku/dilencilik-yaptirma-sucu-cezasi.html)