Bir anne, 11 yaşındaki çocuğuna zorla mendil sattırarak gelir elde etmektedir. Bu eylem, Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin Karar: 2014/10613 sayılı kararına göre TCK m. 229 (Dilencilik Yaptırma) kapsamında mı, yoksa başka bir suç kapsamında mı değerlendirilmelidir? Gerekçesini açıklayınız.

Yargıtay'ın bu kararına göre, bu eylem TCK m. 229 (Dilencilik Yaptırma) değil, TCK m. 232/1 kapsamında 'Kötü Muamele' suçunu oluşturur. İki suç arasındaki ayrım, eylemin niteliğine dayanır. Dilencilik, karşılıksız olarak acıma duygularını sömürerek para istemektir. Mendil satmak ise, sembolik de olsa bir mal karşılığında para almayı içerir ve doğrudan dilencilik olarak kabul edilmez. Yargıtay, küçük yaştaki çocuklara mendil, su gibi şeyler sattırmayı, onların bedensel ve ruhsal gelişimine zarar veren, merhamet ve acıma hislerini istismar eden bir 'kötü muamele' olarak değerlendirmektedir. Bu nedenle mahkeme, suç vasfında yanılgıya düşerek dilencilik suçundan hüküm kurmamalı, kötü muamele suçundan hüküm kurmalıdır.