Elektronik ortamdaki bir verinin (örneğin bir sosyal medya paylaşımı), mahkemede delil olarak kullanılabilmesi açısından, 'e-tespit' yoluyla noter onaylı bir belge haline getirilmesi ile basit bir 'ekran görüntüsü' alınması arasında ispat gücü bakımından ne gibi bir fark vardır? E-tespitin hukuki dayanağı ve güvenilirliğini sağlayan unsurlar nelerdir?

İki yöntem arasında ispat gücü açısından önemli bir fark vardır: 1) Ekran Görüntüsü: Basit bir ekran görüntüsü, HMK anlamında bir 'belge' delili olmakla birlikte, 'delil başlangıcı' niteliğindedir. Çünkü kolayca manipüle edilebilir, içeriği değiştirilebilir veya sahte olarak oluşturulabilir. Bu nedenle, karşı tarafın itirazı halinde ispat gücü zayıftır ve başka delillerle desteklenmesi gerekir. 2) E-Tespit: Noterlik Kanunu m. 198/A ve ilgili yönetmeliğe dayanan e-tespit ise, Türkiye Noterler Birliği'nin güvenli sistemi üzerinden yapılan ve noter tarafından onaylanan bir 'resmi belge' niteliğindedir. E-tespitin güvenilirliğini sağlayan unsurlar şunlardır: a) Zaman Damgası: Tespitin hangi tarihte ve saatte yapıldığını değiştirilemez bir şekilde kaydeder. b) Güvenli Elektronik İmza: Tespitin bütünlüğünü ve kim tarafından yapıldığını garanti eder. c) Noter Onayı: İşleme resmiyet kazandırır ve HMK m. 204 uyarınca 'sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil' niteliği verir. Dolayısıyla, e-tespit belgesi, basit bir ekran görüntüsüne göre çok daha yüksek bir ispat gücüne sahiptir. İçeriğin 'o zamanda, o şekilde' var olduğunu kesin olarak ispatlar ve karşı tarafın 'bu belge sahtedir, değiştirilmiştir' şeklindeki soyut itirazları karşısında çok daha güçlü bir konumdadır. (İlgili Mevzuat: Noterlik Kanunu m. 198/A, HMK m. 204)