Bir tıbbi malpraktis davasında, zararın hekimin eyleminden değil de, 'komplikasyon'dan kaynaklandığı savunması yapıldığında, mahkeme bu iki kavramı nasıl ayırt eder? Hekimin, öngörülebilir bir komplikasyon karşısında alması gereken tedbirler nelerdir ve bu tedbirleri almaması, 'komplikasyonun kötü yönetilmesi' olarak değerlendirilebilir mi?

Mahkeme, bu iki kavramı ayırt etmek için bilirkişi (genellikle Adli Tıp Kurumu veya üniversitelerden bir heyet) görüşüne başvurur. Ayırımın temel kriterleri şunlardır: Malpraktis (Tıbbi Hata): Hekimin, tıp biliminin standartlarına, tecrübelere ve genel kabul görmüş kurallarına aykırı davranması sonucu hastaya zarar vermesidir. Bilgisizlik, deneyimsizlik, dikkatsizlik veya özensizlikten kaynaklanır. Örneğin, yanlış organın alınması veya hastanın içinde alet unutulması bariz birer malpraktistir. Komplikasyon: Tıbbi standartlara uygun bir müdahale yapılmasına rağmen, müdahalenin doğasında var olan ve öngörülebilen ancak her zaman önlenemeyen istenmeyen, zararlı sonuçtur. Her ameliyatın kanama veya enfeksiyon riski taşıması gibi. Hekimin, öngörülebilir bir komplikasyona karşı sorumluluktan kurtulması için şu tedbirleri alması gerekir: 1) Aydınlatılmış Onam: Hasta, bu komplikasyon riski hakkında önceden bilgilendirilmiş ve rızası alınmış olmalıdır. 2) Önleyici Tedbirler: Komplikasyonun ortaya çıkma riskini en aza indirmek için gerekli tüm önlemleri (sterilizasyon, doğru teknik vb.) almalıdır. 3) Zamanında Tanı ve Müdahale: Komplikasyon ortaya çıktığında, bunu zamanında fark etmeli ve doğru şekilde yöneterek tedavi etmelidir. Eğer hekim, öngörülebilir bir komplikasyonu zamanında tanıyamaz veya yanlış müdahale ederek zararın artmasına neden olursa, bu durum 'komplikasyonun kötü yönetilmesi' (yönetilemeyen komplikasyon) olarak adlandırılır ve bu da bir tıbbi hata (malpraktis) teşkil eder.