5434 sayılı Kanun'un ek geçici 22. maddesi, sakatlıklarla ilgili mevzuattan yararlanmaksızın memuriyete girenlerin de, belirli koşullarla, 39/j maddesindeki erken emeklilik hakkından yararlanabileceğini düzenlemiştir. Danıştay On Birinci Dairesi'nin E:2003/598, K:2005/1496 sayılı kararında, bu ek geçici maddenin uygulama alanı nasıl sınırlandırılmıştır? Kararda, bu maddenin 'yürürlük tarihinden önce' göreve başlayanları kapsadığı yönündeki yorumun gerekçeleri nelerdir?

Danıştay On Birinci Dairesi'nin ilgili kararında, 5434 sayılı Kanun'a 2889 sayılı Kanunla eklenen ek geçici 22. maddenin, uygulama alanının 'geçici' bir düzenleme olduğu ve sadece bu maddenin 'yürürlük tarihinden (22.09.1983) önce', sakatlarla ilgili özel mevzuattan (kontenjandan) yararlanmaksızın normal yollarla göreve başlamış olan engelli memurları kapsadığı sonucuna varılmıştır. Bu yorumun temel gerekçeleri şunlardır: 1) Maddenin Niteliği: Düzenlemenin, kanunun daimi maddelerinde bir değişiklik yapmayıp, 'ek geçici madde' olarak getirilmesi, onun belirli bir durumu ve belirli bir zaman dilimini hedefleyen, geçmişe yönelik bir sorunu çözme amacı taşıdığını göstermektedir. 2) Kanun Koyucunun Amacı: Kanun koyucunun amacı, düzenlemenin yürürlüğe girdiği tarihten önce, engelli kontenjanı gibi özel bir imkan yokken veya bu imkandan yararlanmadan memur olmuş ancak sonradan erken emeklilik hakkından faydalanamayan kişilerin mağduriyetini gidermektir. 3) Hukuki İstikrar: Eğer bu madde sürekli uygulanacak bir kural olsaydı, 'geçici madde' olarak değil, 39/j maddesinde kalıcı bir değişiklik yapılarak düzenlenirdi. Karara göre, bu geçici maddenin yürürlük tarihinden sonra göreve başlayan engelli memurların erken emeklilikten yararlanabilmesi için, Sakatların Devlet Memurluğuna Alınma Şartları Hakkında Yönetmelik gibi, sakatlarla ilgili özel mevzuat hükümlerine göre göreve başlamış olmaları gerekmektedir. (Kaynak: kadimhukuk.com.tr/makale/devlet-memurlari-kanunu-19-madde-dmk/)