Bir devlet memurunun, başka bir kamu kurumuna naklen atanmak için yaptığı başvuruda, mevcut kurumunun 'personel ihtiyacı' gerekçesiyle muvafakat vermemesi işlemi hukuka uygun mudur? İdarenin bu konudaki takdir yetkisinin sınırları nelerdir ve bu işlem hangi durumlarda idari yargıda iptal edilebilir? Danıştay'ın, özellikle memurun 'eğitim durumu' veya 'eş durumu' gibi mazeretlere dayalı nakil taleplerinde, idarenin takdir yetkisini nasıl denetlediğini açıklayınız.

657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 74. maddesi uyarınca memurların kurumlar arası nakli, kurumların muvafakatine bağlıdır. Muvafakat verip vermeme konusunda idarenin takdir yetkisi bulunmaktadır. Ancak bu takdir yetkisi mutlak ve sınırsız değildir; kamu yararı ve hizmet gerekleriyle sınırlıdır ve yargı denetimine tabidir. İdarenin, 'personel ihtiyacı' gerekçesiyle muvafakat vermemesi, soyut bir iddiadan öteye geçmeli ve somut verilerle desteklenmelidir. Danıştay yerleşik içtihatlarında, idarenin bu gerekçeyi öne sürerken, gerçekten o personelin hizmetine ne ölçüde ihtiyaç duyduğunu, yerine yeni bir personel atanıp atanamayacağını ve memurun naklen gitmek istediği yerdeki kamu hizmetinin önemini bir bütün olarak değerlendirmesi gerektiğini vurgulamaktadır. Özellikle, memurun öğrenim durumu itibarıyla kariyerine daha uygun bir kadroya atanma talebi veya Anayasa ile korunan aile birliğinin sağlanması amacıyla eş durumu mazeretine dayalı talepleri karşısında, idarenin soyut 'personel ihtiyacı' gerekçesi genellikle yeterli görülmemekte ve bu tür muvafakat vermeme işlemleri, takdir yetkisinin kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırı kullanıldığı gerekçesiyle idari yargıda iptal edilmektedir. (Kaynak: kadimhukuk.com.tr/makale/kurumlar-arasi-gecise-muvafakat-verilmemesi-iptali-davasi/)