Yargıtay 5. Ceza Dairesi'nin 2013/16375 E. sayılı kararında, intihara teşebbüs etmiş bir hükümlünün tekli koğuşa alınması ve sonrasında intihar etmesi olayında, cezaevi görevlilerinin sorumluluğu hangi gerekçelere dayandırılmıştır? Bu kararda devletin 'pozitif yükümlülüğü' nasıl yorumlanmıştır?

Anılan Yargıtay kararında, cezaevi görevlilerinin sorumluluğu, devletin 'pozitif yükümlülüğü' ilkesine dayandırılmıştır. Karara göre, devletin sadece insan yaşamına saygı gösterme (negatif yükümlülük) değil, aynı zamanda insan yaşamını etkin olarak korumak için gerekli adımları atma (pozitif yükümlülük) görevi de vardır. Bu, özellikle devletin denetimi altındaki hükümlü ve tutuklular için daha da önemlidir. Olayda, hükümlünün daha önce de kendisine zarar verme eğiliminde olduğu ve psikolojik rahatsızlıkları nedeniyle tekli koğuşta kalamayacağının bilindiği halde, gerekli güvenlik önlemleri alınmadan (örneğin kendine zarar verebileceği eşyalardan arındırılmadan) tek başına bir koğuşa konulması, mevzuattaki emredici hükümlerin gereğini yerine getirmekte ihmal ve gecikme olarak kabul edilmiştir. Bu ihmal ile ölüm neticesi arasında illiyet bağı kurularak görevlilerin sorumlu olduğu sonucuna varılmıştır.