Bir memurun, DMK'ya göre 'kademe ilerlemesinin durdurulması' disiplin cezasını gerektiren bir fiil işlediğini, ancak geçmiş hizmetleri ve sicilinin olumlu olması nedeniyle, Disiplin Kurulu'nun bir alt ceza olan 'aylıktan kesme' cezasını uyguladığını varsayalım. Bu durum, 'takdir yetkisi'nin bir örneği midir, yoksa kanuni bir zorunluluk mudur?

Bu durum, kanuni bir zorunluluğun ve sınırlı bir takdir yetkisinin birleşimidir. DMK m. 125/3, disiplin hukukunda 'lehe takdiri indirim' olarak bilinen önemli bir kurumu düzenler. Bu maddeye göre, 'Geçmiş hizmetleri sırasındaki çalışmaları olumlu olan ve ödül veya başarı belgesi alan memurlar için verilecek cezalarda bir derece hafif olanı uygulanabilir.' Bu hüküm, Disiplin Kuruluna veya amirine bir takdir yetkisi tanımaktadır ('uygulanabilir' ifadesi bunu gösterir). Ancak bu takdir yetkisi sınırsız değildir. Kurul, öncelikle memurun geçmiş hizmetlerinin ve sicilinin 'olumlu' olup olmadığını objektif kriterlere göre değerlendirmek zorundadır. Eğer memurun sicili gerçekten olumlu ise ve özellikle ödül veya başarı belgesi gibi somut bir gösterge varsa, kurulun bu indirimi uygulaması, 'iyi idare ilkeleri' ve 'hakkaniyet' gereği adeta bir zorunluluk haline gelir. Kurulun, sicili çok parlak olan bir memur için bu indirimi uygulamaması, gerekçesini çok sağlam bir şekilde ortaya koymasını gerektirir; aksi takdirde bu karar, 'takdir yetkisinin kötüye kullanılması' olarak nitelendirilerek idari yargıda iptal edilebilir. Dolayısıyla, olayda Disiplin Kurulu'nun kademe ilerlemesinin durdurulması yerine bir alt ceza olan aylıktan kesme cezasını uygulaması, DMK m. 125/3'te düzenlenen lehe takdiri indirim yetkisinin kullanılmasıdır. Bu, keyfi bir indirim değil, kanunun belirli koşulların varlığı halinde izin verdiği ve hatta teşvik ettiği bir uygulamadır.