Bir sanığın tutukluluk halinin, alması muhtemel cezanın fiili infaz süresini aşması, Anayasa'nın 19. maddesinde güvence altına alınan 'kişi hürriyeti ve güvenliği hakkı'nı nasıl ihlal eder? Tutukluluğun bir 'tedbir' olması, bu ihlali ortadan kaldırır mı?

Tutukluluğun bir 'tedbir' olması, bu ihlali ortadan kaldırmaz; aksine, ihlalin temelini oluşturur. Anayasa m.19, kişi hürriyetinin ancak kanunda belirtilen istisnai hallerde ve usulüne göre kısıtlanabileceğini güvence altına alır. Tutuklama da bu istisnalardan biridir ancak bir 'ceza' veya 'cezanın önceden infazı' değildir. Amacı, yargılamanın sağlıklı yürümesini sağlamaktır (kaçmayı önleme, delilleri karartmayı engelleme). Eğer bir sanığın tutukluluk süresi, mahkum olması halinde infaz yasalarına göre fiilen cezaevinde kalacağı süreyi aşarsa, tutukluluk bir 'tedbir' olmaktan çıkar ve fiili bir 'cezalandırmaya' dönüşür. Bu durum, Anayasa m.19'u birkaç yönden ihlal eder: 1) **Ölçülülük İlkesi:** Tedbir, amacını aşan orantısız bir hal alır. 2) **Hukuki Belirlilik:** Kişi, mahkum olsa dahi daha erken çıkacakken, belirsiz bir süreyle ve daha ağır koşullarda (kapalı cezaevi) tutulmuş olur. 3) **Masumiyet Karinesi:** Kişi, henüz suçluluğu sabit değilken, suçlu sabit olsaydı çekeceği cezadan daha fazlasını 'tedbir' adı altında çekmiş olur. Dolayısıyla, tutukluluğun 'tedbir' niteliği, onun süresiz ve orantısız uygulanabileceği anlamına gelmez; tam tersine, amacını aştığı anda hukuka aykırı hale gelmesini gerektirir (kadir-sekerin-tahliyesi-ile-gundeme-gelen-tutuklulukta-fiili-infaz-suresi-sorunu).