Yargıtay 5. Ceza Dairesi'nin 2021/13059 E. sayılı kararında, Denizli Ağır Ceza Mahkemesi'nin yetkisizlik kararının kaldırılmasının gerekçesi olarak 'CMK 18/2. maddesi hükmüne ve Mersin 6. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye' atıf yapılmıştır. Buradan hareketle, ilk mahkemenin (Mersin) sanığın sorgusunu yaptıktan sonra davayı görmeye devam etmesi, ikinci mahkemenin (Denizli) yetkisizlik kararı vermesini nasıl etkilemiştir?

Cevap: Bu karardan anlaşılan şudur: Dava ilk olarak Mersin 6. Ağır Ceza Mahkemesi'nde açılmış ve bu mahkeme, CMK m. 18/2'de belirtilen süre (sanığın sorgusundan önce) geçtikten sonra yetkisizlik iddiasını değerlendirmiş veya re'sen karar vermeyerek davayı görmeye devam etmiştir. Bu aşamadan sonra, Mersin mahkemesi, muhtemelen başka bir nedenle (örneğin, sanığın Denizli'de yakalanması üzerine talimatla ifadesinin alınması gibi) dosyayı Denizli'ye göndermiş ve Denizli Ağır Ceza Mahkemesi 'asıl yetkili yerin kendisi olmadığı' gerekçesiyle yetkisizlik kararı vererek dosyayı Mersin'e geri göndermeye çalışmıştır. Böylece olumsuz yetki uyuşmazlığı doğmuştur. Yargıtay, Denizli mahkemesinin bu yetkisizlik kararını kaldırırken, 'CMK 18/2 hükmüne' atıf yaparak şunu söylemektedir: Dava ilk açıldığı Mersin mahkemesinde sanığın sorgusu yapıldıktan sonra, artık yetki konusu tartışılamaz hale gelmiştir. Mersin mahkemesi, o andan itibaren davaya bakmakla yetkili hale gelmiştir (yetkili olmasa bile yetkili hale gelmiştir - prorogatio fori). Dolayısıyla, davanın sonraki aşamalarında başka bir mahkemenin (Denizli) yeniden bir yetki tartışması açarak yetkisizlik kararı vermesi, CMK m. 18/2'nin emredici hükmüne aykırıdır. Yetki meselesi, ilk mahkemede ve en başta çözülmüş ve kapanmıştır. Yargıtay bu usuli kuralı işleterek, Denizli'nin kararını kaldırmış ve davanın Mersin'de görülmesi gerektiğine işaret etmiştir. (Kaynak: barandogan.av.tr/blog/mevzuat/cmk-madde-18-yetkisizlik-iddiasi.html)