Yargıtay 13. Ceza Dairesi'nin 2015/3765 E., 2017/7401 K. sayılı kararında, karşılıksız yararlanma suçlarında 6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesi uyarınca zararın tazmin edilmesi halinde ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir. Bu durum, lehe kanunun zaman bakımından uygulanması ilkesiyle nasıl ilişkilidir?

Yargıtay 13. Ceza Dairesi'nin 2015/3765 E., 2017/7401 K. sayılı kararında, 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un yürürlüğe girmesinden önce işlenen karşılıksız yararlanma suçlarında, sanığın kurumun zararını tazmin etmesi halinde, Kanun'un Geçici 2/2. maddesi uyarınca 'ceza verilmesine yer olmadığına' karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir. Bu durum, TCK'nın 7/2. maddesinde yer alan 'suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur' şeklindeki 'lehe kanunun zaman bakımından uygulanması' ilkesiyle doğrudan ilişkilidir. Yeni yasa, zararın tazmini halinde daha lehe (ceza verilmemesi) bir sonuç öngördüğünden, geçmişe dönük olarak uygulanması zorunlu hale gelmiştir. (Yargıtay 13. Ceza Dairesi 2015/3765 E., 2017/7401 K., TCK Madde 7/2, 6352 sayılı Kanun Geçici Madde 2/2)