Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2021/421 E., 2022/21 K. sayılı kararında, sanığın talebi üzerine CMK 150/1'e göre müdafi atandıktan sonra, sanık müdafisinin gerekçeli kararın tebliğine rağmen temyiz isteminde bulunmaması durumunda sanığın kendisi tarafından yapılan temyiz talebinin süresinde olmadığına nasıl karar verilmiştir? Tebligat usulü açısından bu durumu açıklayınız.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2021/421 E., 2022/21 K. sayılı kararında, sanığın talebi üzerine CMK 150/1'e göre kendisine müdafi atanan bir sanık hakkında verilen beraat hükmünün gerekçesinin sanık müdafisine tefhim edildiği ancak müdafinin temyiz isteminde bulunmadığı bir olayda, sanığın kendisi tarafından yapılan temyiz talebinin süresinde olmadığına karar verilmiştir. Gerekçe, Tebligat Kanunu'nun 11. maddesi uyarınca vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılacağının düzenlenmesidir. Sanık müdafisine usulüne uygun yapılan tefhim, sanığa yapılmış sayıldığından, müdafiin temyiz süresi içinde temyiz yoluna başvurmaması halinde, sanığın kendisinin sonradan yaptığı temyiz talebi süresinde kabul edilmemiştir. Bu durum, vekil/müdafi aracılığıyla temsilin hukuki sonuçlarının sanığın aleyhine de doğabileceğini göstermektedir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 2021/421 E., 2022/21 K., Tebligat Kanunu Madde 11)