5237 sayılı TCK m. 53/3, aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde yazılı hak yoksunlukları (velayet, vesayet, kayyımlık) açısından nasıl bir ayrım yapmaktadır? Bu ayrımın temel mantığı nedir?

TCK m. 53/3, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, kişinin 'kendi altsoyu' ile 'başkalarının altsoyu' arasında bir ayrım yapmaktadır. Buna göre, kasten işlediği bir suçtan hapis cezasına mahkum olan sanık; 1) 'Kendi altsoyu' (çocukları, torunları) üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerinden, ancak 'koşullu salıverilinceye kadar' yoksun bırakılır. Koşullu salıverme ile bu haklarını geri kazanır. 2) 'Altsoyu dışında kalanlar' (örneğin, vasisi veya kayyımı olduğu başka bir kişi) üzerindeki bu yetkilerden ise 'cezanın infazı tamamlanıncaya kadar' yoksun bırakılır. Bu ayrımın temel mantığı, aile bağlarının ve özellikle ebeveyn-çocuk ilişkisinin korunmasıdır. Kanun koyucu, kişinin kendi çocuğu üzerindeki velayet hakkını, ceza infaz kurumunda olduğu süreyle sınırlı olarak kısıtlamayı yeterli görmüş, topluma yeniden karıştığı koşullu salıverilme anından itibaren bu temel hakkını geri vermeyi daha uygun bulmuştur. Başkaları üzerindeki yetkiler için ise daha katı bir rejim öngörmüştür.