Bir mahkumiyet hükmünde, TCK m. 61'e göre temel cezanın belirlenmesinde hakimin takdir yetkisinin sınırları nelerdir? Gerekçeli kararda bu takdir yetkisinin kullanımının nasıl açıklanması gerekir?

TCK m. 61, temel cezanın belirlenmesinde hakime kanunda öngörülen alt ve üst sınırlar arasında bir takdir yetkisi tanır. Ancak bu yetki keyfi ve sınırsız değildir. Hakim, bu takdir hakkını kullanırken m. 61/1'de sayılan ölçütleri göz önünde bulundurmak zorundadır. Bu ölçütler; suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği zaman ve yer, suçun konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin kasta veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı ve failin güttüğü amaç ve saiktir. Anayasa'nın 141. ve CMK'nın 230. maddeleri gereğince, mahkeme gerekçeli kararında, temel cezayı neden alt sınırdan veya üst sınırdan ya da bu sınırlar arasında belirli bir noktadan tayin ettiğini, TCK m. 61'deki bu ölçütlere atıf yaparak, somut, denetlenebilir ve akla uygun gerekçelerle açıklamak zorundadır. Sadece 'suçun işleniş şekli dikkate alınarak' gibi soyut ve yasal tekrar niteliğindeki ifadeler, yeterli gerekçe kabul edilmez ve Yargıtay tarafından bozma nedeni sayılır.